Ik vond het allemaal zeer snel en eenvoudig werken, maar voor een online presentatie wil je iets meer opties dan alleen contact met deelnemers via de chat. Het team wist mij te vertellen dat ze bezig waren met twee-richtingsverkeer audio in Zipcast.

Een grappige gebeurtenis, waar ik gelijk moest denken aan een van mijn favoriete boeken van de laatste jaren: The World is Flat van Thomas Friedman. Een Amerikaans bedrijf, hoofdkantoor in San Francisco met een internationaal managementteam, dat ook een kantoor in India heeft en een deel van het programmeerwerk  in India laat uitvoeren (althans dat vermoed ik), vanwege kostenbesparing en de 24-uurs economie. Is hier sprake van de flatteners outsourcing en offshoring?

Hieronder een tweet van een van de SlideShare-medewerkers. Je vind mij terug op het scherm. Klik hier voor een grotere afbeelding.

Schooltas in 2020
Aan mij de taak om een college te verzorgen over digitale leermiddelen. De startopdracht was als volgt: wat zit er in schooltas van een 2vmbo leerling in 2020? Studenten moesten in hun brainstormronde onderscheid maken in tools en content. In de plenaire nabespreking inventariseer ik het volgende:

1. In de tas zit een iPad of een e-reader, en een smartphone. De LiveScribe werd genoemd. Een groep stelde dat de tas ‘leeg’ was: alles wat de leerling nodig heeft ligt op school, de rest zit in de ‘cloud’ die hij kan bereiken via zijn smartphone die in z’n zak zit.
2. De content wordt in eerste instantie gekoppeld aan de tools. Studenten noemen e-books, apps, een toegangscode om in te loggen op de website van een uitgever. Er ontstaat een discussie of hier toch geen tools bedoeld worden? En terecht, het zijn dragers van inhoud. Wat zijn de eigenschappen van die inhoud? Genoemd worden: actuelere inhoud, visueler & auditiever, interactiever, adaptiever. Een student noemt een ervaring met augmented reality. Bingo.
3. De discussie over digitale leermiddelen vindt plaats in de context van visie op leren en onderwijs op school. Nieuwe onderwijsparadigma’s stellen andere eisen aan de didactiek en leermiddelen dan het traditionele paradigma. Daarnaast kunnen we de discussie over digitale leermiddelen niet los zien van zaken als infrastructuur, kennis en vaardigheden bij docenten. Vier in balans.

Kwaliteiten en belemmeringen
Studenten noemen als voordelen van digitale leermiddelen dat het een extra toegevoegde waarde kan hebben naast een methode (verdieping, verrijking, verbreding). Het kan motiverend werken bij leerlingen, het is vaak visueel en auditief ingesteld, actueel, je kan het plaats- en tijdsonafhankelijk inzetten, het is geschikt voor differentiatie, directe feedback is mogelijk. We hebben daar wat kanttekeningen bij geplaatst. Het hangt er maar net van af met wat voor type digitaal leermiddel je leerlingen laat werken. Een (digitaal-) leermiddel werkt goed voor de ene groep, maar slaat niet aan bij de andere. Het is aan de docent om vooraf een analyse te maken van de doelgroep en de doelstellingen, en op basis daarvan keuzes maken in het kiezen of arrangeren van digitale leermiddelen, of ze zelf ontwerpen.

Als belemmeringen worden genoemd: gebrek aan tijd, ontbreken van ICT-vaardigheden, ontbreken van didactische vaardigheden (!), inzet van digitale leermiddelen gaat vaak gecombineerd met zelfstandige werkhouding: vraagt om ander type klassemanegement, kunnen ouders hun kinderen nog begeleiden met huiswerk (interessante opmerking).

Centrale rol in de inzet van digitale leermiddelen heeft de docent: hij of zij is de didactisch expert: “Ik ben op zoek naar materiaal dat werkt voor mijn leerlingen en daarom gebruik ik de ene keer de methode en de andere keer ander leermateriaal.” Welk leermiddel gebruik je voor welke leerling op welk moment, in welke omgeving en met welk doel?

Docentrollen
Interessante aanvulling op de rol van de docent geeft het onderzoeksrapport “Experts, Arrangeurs en Vrije spelers als gebruikers van digitale leermaterialen“ (ITS, 2010). Daarin wordt gekeken naar verschillende type gebruikers van digitale leermiddelen. Iedere groep heeft zijn eigen wensen en zet de leermiddelen anders in. Het rapport onderscheid drie groepen:

De experts
Deze groep hecht sterk aan de reguliere methode, en zoekt af en toe naar digitale leermiddelen op het web, voor de variatie. De expert is gericht op kennisoverdracht en het laten oefenen van leerlingen.

Arrangeurs
Docenten die gericht zijn op het leveren van maatwerk. Zij zijn daardoor niet gebonden aan de lesmethode en maken met regelmaat gebruik van digitale leermiddelen en zijn in staat om deze te bewerken zodat ze passen in de context. De leermiddelen worden zowel ingezet voor kennisoverdracht als de kennisconstructie door leerlingen.

Vrije spelers
Maken eigenlijk geen gebruik van methoden en maken veel gebruik van digitale leermiddelen. Deze docenten zijn in staat om zelf digitale leermiddelen te ontwerpen. De leermiddelen worden zowel ingezet voor kennisoverdracht als de kennisconstructie door leerlingen.

Als ik naar mijn eigen carriere in het voortgezet onderwijs kijk, was ik ze op een lesdag vaak alle drie. Het hing maar net van de klas en het onderwerp af.

Links
Naast deze aspecten hebben we de ‘huidige’  situatie van digitale leermiddelen bestudeerd (hier en hier, open educational resources en initiatieven als wikiwijs.nl en digischool.nl. Ik heb een aantal filmpjes laten zien van visieopleermateriaal.nl. Wat niet aanbod is gekomen zijn de zeven stappen van leren arrangeren. Maar daar was dit ook niet de plek en tijd voor, dat moet elders terugkomen in het curriculum. Meer info over digitale leermiddelen via mijn Diigo bibliotheek.

Een volgende keer wil ik meer stilstaan bij de veranderende onderwijsparadigma’s en de invloed op didactiek en digitale leermiddelen. De titel van de opdracht was goed gekozen, een uitstekende rode draad, volgende keer meer uithalen. En de QR-codes, hoe kon ik die vergeten.

Afbeelding: Miss Muffin/Flickr/by-nc-nd 2.0

Digital Story from Alicia Mueller on Vimeo.

Hierboven zie je een voorbeeld van een digital story.

Ik ben deze periode ben ik met een groep studenten ‘digitale verhalen’ aan het maken, ook wel bekend als digital storytelling. Het doel van de opdracht is het maken van een kort maar krachtig verhaal dat als introductie gebruikt kan worden voor een les. Het is aan de studenten om goed na te denken over hoe ze de boodschap het beste kunnen overbrengen.

Door het maken van het digitale verhaal trainen de studenten hun ICT-vaardigheden, verbreden en/of verdiepen ze kennis op hun vakgebied en verplaatsen ze zich in de hoofden van de leerlingen en maken didactische keuzes. Het is een werkvorm waar op betekenisvolle wijze ICT in het vakgebied wordt geïntegreerd. Uiteraard hoop/verwacht ik dat ze in hun stagelessen leerlingen begeleiden in het maken van digitale verhalen.

Wat is digital storytelling?
Bij digital storytelling gaat het om de combinatie van de kunst van de verhalenverteller met digitale multimedia: afbeeldingen, geluid en video. Een digitaal verhaal kan allerlei vormen hebben, maar is altijd vanuit het standpunt van een verteller. Het is een combinatie van digitale beelden, een voice-over die het verhaal verteld en muziek.

Joe Lambert van het Centre for Digital Storytelling beschrijft in zijn Digital Storytelling Cookbook (2010) zeven elementen van digital storytelling:

• Standpunt. Wat is het standpunt, perspectief, van de maker;
• Een prikkelende vraag.
• Emotionele context. Het gaat om serieuze inhoud, die de kijker op een persoonlijke en emotionele wijze aanspreekt. Er is sprake van een vorm van drama.
• De gave van jouw stem. Jouw stem gebruik je om je boodschap te personaliseren en om de kijker te helpen bij het begrijpen van de context.
• De kracht van de soundtrack.  Gebruik muziek of andere geluiden om het verhaal te ondersteunen en te versterken.
• Doseren. Doseer de informatie die je verstrekt. Genoeg om het verhaal te vertellen zonder de kijker te overvoeren met informatie.
• Tempo. Controleer het tempo van het verhaal: hoe snel of hoe langzaam verloopt het verhaal?

Er zijn verschillende type digitale verhalen (Robin, 2005). Het kan een persoonlijk verhaal zijn. Maar er zijn ook verhalen die een historisch evenement beschrijven, ondersteund met allerlei digitale historische bronnen. Een laatste type zijn de verhalen die een kijker een introductie verschaffen over een specifiek thema of concept. Uiteraard zijn er allerlei mengvormen.
 
Een ‘digitaal verhaal’ is in de praktijk niet langer dan 5 minuten en heeft meestal de vorm van een video, gemaakt in programma’s als MovieMaker of iMovie. Ook in presentatieprogramma’s als PowerPoint is het mogelijk om een digitaal verhaal te maken. Met tools als Animoto of VoiceThread kun je ook het concept van digital storytelling toepassen. Het zijn relatief eenvoudige en aantrekkelijke tools voor leerlingen en snel in te zetten in de praktijk.

Digital storytelling is zowel een instrument voor de docent als voor de leerling. De docent kan een digitaal verhaal vertellen om  bijvoorbeeld een nieuw thema te introduceren of een abstract concept uit te leggen. Het wordt dan gebruikt om voorkennis te activeren bij de leerlingen, maar er onstaat ook betrokkenheid en intrinsieke motivatie. Juist de gestructureerde opzet van een digitaal verhaal en het gebruik van multimedia kan de leerlingen helpen om de inhoud beter te onthouden (diep leren). Je kan digitale verhalen inzetten om een discussie te faciliteren.

De grootste meerwaarde van het digitaal verhaal voor het leren ontstaat als de leerling zelf een digitaal verhaal maakt. Zo past een leerling allerlei vaardigheden toe:

1. Informatievaardigheden;
2. Onderzoeksvaardigheden;
3. ICT-vaardigheden;
4. Hogere orde denkvaardigheden & creativiteit;
5. Meta-cognitieve vaardigheden.

Onderwijs is vaak ‘talig’. Leerlingen moeten veel schrijven. Niet alle leerlingen reageren goed op dit type opdrachten. Het maken van een digitaal verhaal zal deze leerlingen meer aanspreken vanwege het visuele- en auditieve karakter, terwijl het qua niveau en complexiteit niet onder hoeft te doen voor een schrijfopdracht.

Het thema van een digitaal verhaal kan gericht zijn op vakinhoud, maar het onderwerp kan ook de leerling zelf zijn, of iets dat hij heeft meegemaakt. Een digitaal verhaal maken om gedachten te verwoorden of om op een andere wijze te ‘praten’ over moeilijk bespreekbare thema’s. Er zijn situaties denkbaar waar je een leerling een digitaal verhaal laat maken over een probleem dat de leerling ervaart, om op deze manier gedachten op een rijtje te krijgen en zich te uiten. Het wordt daarmee een sociaal verhaal. 

Het maken van een digitaal verhaal doe je niet ‘even’ in een les. Het vergt veel voorbereiding voor zowel docent als leerling. Het is echter wel een opdracht waar leerlingen zich snel eigenaar over kunnen voelen en enthousiast van raken. Tijdens het maken van zo’n digitaal verhaal is er veel ruimte voor informeel leren. ICT-vaardige docenten hebben een streepje voor met digital storytelling. Docenten die twijfelen over hun ICT-vaardigheden kunnen zo’n project heel goed uitvoeren met technische ondersteuning van een collega of ‘ICT-er’.

Links
Ik zal proberen de komende weken wat meer over digital storytelling te posten, over de werkwijze en tools.  Ik verzamel ondertussen allerlei interessante bronnen via Diigo en deel deze met mijn studenten. Een hele mooie Nederlandstalige informatiebron is die van het Sintermeerten College in Heerlen.

In the 20th century we taught out kids what to learn. We lined the desks up in rows and put the teacher at the front of the classroom. But in todays world many educators are questioning the status quo by meeting young people where they are. They are using 21st century tools to help prepare kids for a 21st century world. Join us for a look at the frontline this change.

Watch the full episode. See more Digital Media – New Learners Of The 21st Century.

Cool quotes

“John Dewey said it best, he said that if we teach todays student how we taught them yesterday, we rob them of tomorrow. And we are doing that all over this country” (Chris Lehmann)

“The powerful thing is when we allow kids access to owning their education, then we say you have to figure out larger pieces of the puzzle than kids are usually allowed to figure out in the schools, then….they blow you away on a daily basis” (Chris Lehmann)

“We are either going to have two schoolsystems. One for the rich and one for the poor. And the poor one will be a standardized, accountable system, that does guarantee you and give you the basics, and it will suit you for a service job. The priviliged kids will go to another school system where they will learn all the same facts but they  learn to use them to solve authentic problems and eventually to  innovate and produce new knowledge. And they will make out well in the global system.” (James Gee)

via Is het nu generatie X, Y of Einstein?

ISI
ISI staat voor ‘Interactief Systeem voor Informatieverwerking‘, een ontwikkelomgeving voor leerlingen. Het was een ICT-toepassing en didactisch concept dat in de jaren ’90 van de vorige eeuw is ontwikkeld door leden van het toenmalige ICTO-team van Hogeschool Holland, het HHIT: Nico Juist (ISI is easy man!), Tom Visscher en Abe Timmerman. De applicatie was geschreven in PLUS, een clone van Hypercard (#retroict).

Om ISI toe te lichten kan ik u simpelweg verwijzen naar deze link, maar ik schrijf het toch op. Ik vind het te leuk.

De basis van ISI was de ‘kaart’ (als in een ‘kaartenbak’). In de ontwikkelmodus konden deze kaarten door leerlingen gevuld worden met tekst en afbeeldingen. De ISI-multimedia versie had ook de mogelijkheid om audio- en videofragmenten in te voegen. Deze kaarten werden aan elkaar gekoppeld door hyperlinks en de zogenaamde ‘ISI-knoppen’ (hotspot-buttons). Leerlingen bouwden dus aan een informatiesysteem van kaarten, een stack. Door het plaatsen van de ISI-knoppen ontstonden er verschillende routes door de stack. Op basis van de index en zoeken op trefwoord kon je ook door de stack navigeren. De stack kon je vervolgens in bladermodus bekijken en presenteren. Al vrij snel kwam er de mogelijkheid om de stacks te uploaden naar het internet. Je kan het zien als een voorloper op de wiki (en ‘wij’ vinden dan ook dat Wikipedia iets mist: de ISI-knop, en vooral hoe die ‘in het scherm kwam vliegen’ als je de knop plaatste op een kaart).

(Ik ga snel eens kijken of ik mijn ISI-versie nog aan de praat krijg en er een screencast van kan maken, hieronder een schema uit een handleiding en hier een indruk van de interface, echter zonder de ISI-knop).

Producerend leren
De jaren ’90 stonden wat betreft voortgezet onderwijs in het teken van basisvorming, omgevingsonderwijs, actief leren en integratie van ICT. Toen ik in 1994 mij inschreef voor een ‘differentiatieminor’ ICT luisterde ik naar Nico Juist en Tom Visscher die vertelden over producerend leren met behulp van ICT. Leren is een actief proces en daarin wordt altijd informatie geproduceerd. Deze informatieverwerking kan uitstekend door leerlingen zelf gedaan worden, met ICT als gereedschap in hun handen. Arne schrijft op zijn blog:

Leerlingen werden co-producenten binnen je onderwijsproject. Er ontstond daardoor dynamiek binnen de groep. Leerlingen die meer konden, kregen ook meer verantwoordelijkheden. Verrassend genoeg (of misschien niet toen ik jaren later over de eerste onderzoeksresultaten van Prof. Möncks las) werden vaak de verveelde ‘etterbakkies’, die normaliter achter in de klas ‘stoer’ zittend op twee stoelpoten achterover leunden, de hardste en trouwste medewerkers.

Tekstverwerken, fotograferen, scannen, filmen, hyperlinks maken, taggen, de leerlingen leerden het ‘on the job’ en nog mooier: de leerlingen leerden het elkaar! Tel daar bronnenonderzoek, veldwerk, informatie verwerven en verwerken, samenwerkend leren en alles wat daarbij komt kijken bij op. Leerzaam! Ook de motivatie was een andere, men deed het niet voor de leraar of het cijfer, het project moest af! Men had toch een deadline? Desnoods werkten de leerlingen vrijwillig door. Prachtig!

Werkwijze
Met ISI voerden wij met name omgevingsonderwijsprojecten uit. Op basis van onderzoeksstappen begeleidden wij de leerlingen in het vullen van de kaarten. We gingen de straat op voor videoreportages en interviews, we organiseerden een ‘redactie’ met de leerlingen en hielpen ze met het scannen van afbeeldingen en het digitaliseren van video. Met enige regelmaat liepen wij, studenten, met pentium PC’s, mega-beamers en videoapparatuur de hogeschool uit onderweg naar de scholen. Oh, en laat ik de Mavica-camera’s niet vergeten!

Er was altijd een hoofdvraag of een projectthema die aan de basis lag.  Leerlingen formuleerden deelvragen en werkten die verder uit. Het was belangrijk om eerst een boomstructuur te tekenen van de ‘stack’, alvorens te gaan digitaliseren. Als er geïnterviewd moest worden (en daar zorgden we meestal wel voor) dan moest dat uiteraard goed voorbereidt worden. Spannende, uitdagende opdrachten, en vaak buiten het lokaal! Dat was altijd de helft van de winst. We sloten af met een ‘productiedag’, vaak ook de dag dat er gepresenteerd moest worden. Dan werd het busje volgeladen met apparatuur en gingen we naar de school toe, of het busje werd volgeladen met leerlingen die naar het ICT-lab van het HHIT kwamen. In een paar uur tijd werd al het materiaal gedigitaliseerd, de stack in elkaar gezet en vaak ook nog ge-upload naar het internet. Producerend leren was vooral echt!

‘Ander’ onderwijs
Het was voor ons als student een kennismaking met projectonderwijs, alternatief onderwijs. Die kennismaking heeft mij gered, want ik was wat gedemotiveerd geraakt met het vooruitzicht van ‘standaard lesjes draaien’ op een school. Ik vond het geweldig om naast en met de leerlingen te werken aan uitdagende opdrachten. Wij begepen al vrij snel wat de meerwaarde van samenwerkend leren was, hoe je klassenmanagement verandert bij dergelijke ICT-projecten en waarom je leerlingen gerust verantwoordelijkheid kan geven als je vertrouwen uitstraalt.  Arne noemt in zijn blogpost de term co-creatie. Dat was het ook. Hier vond ik mijn ‘docentstijl’. Hier leerde ik dat we leerlingen een enorm potentieel hadden dat echter niet werd aangeboord. Volgens mij is dit probleem nog steeds actueel.

We hebben prachtige omgevingsonderwijsprojecten gedaan, met een tool die zijn tijd ver vooruit was. En hoewel nu verouderd, is de werkwijze actueler dan ooit. Arne schrijft daar mooi over en heeft zelfs nog een eigen voorbeeld online staan.

U kunt de basis-versie van ISI nog steeds downloaden. Ik heb geen idee of u het aan de praat krijgt, want we zijn al weer een end weg van Windows 3.11, maar Arne en ik horen graag reacties.

Een interessant proces, waar we met elkaar (studenten en begeleiders) op zoek zijn naar een geschikte vorm waarvan de groep zegt: dit helpt ons in de literatuurverwerking, dit motiveert om bij te dragen en zo ondersteunt het de f2f-bijeenkomsten. Als studiebegeleider begeleid ik dit proces. Even wat punten op een rijtje zetten.

Voordelen

1. De student hoeft niet te wachten tot een f2f-bijeenkomst om een vraag te stellen en bovendien is een vraag op het forum voor iedereen zichtbaar: om bij aan te sluiten, aan te vullen of te beantwoorden.
2. De student kan zelf bepalen wanneer en waar hij wil bijdragen aan de discussie. Een online forum is plaats- en tijdsonafhankelijk en ondersteund a-synchrone communicatie.
3. Daardoor kan de student zichzelf meer tijd gunnen om na te denken over een bijdrage of reactie, wat hopelijk ten goede komt aan de kwaliteit van de discussie. De discussie kan daarmee diepgaander mee worden gevoerd.
4. Als dat laatste het geval is dan kan de f2f-bijeenkomst anders ingericht worden. Er ontstaat meer ruimte voor verdieping en verbreding van de thema’s.
5. Het formuleren van een bijdrage of reactie is op zichzelf al een goede oefening. Het kan de student helpen om zijn gedachten te verwoorden en te relateren aan theorie en praktijk, en dit kan vaak tot nieuwe inzichten leiden.
6. De ‘stille’ student voelt zich wellicht veiliger om zijn of haar mening en argumenten in te brengen in de discussie.
7. Je leert omgaan met het geven en ontvangen van feedback, een belangrijke communicatieve- en onderzoeksvaardigheid.
8. In een discussie wordt er vanuit verschillende perspectieven geredeneerd. Daar leer je van. Een online discussieforum maakt het eenvoudiger om deze verschillende perspectieven te analyseren.
9. De discussie blijft bewaard.
10. Als docent heb ik liever de vragen en opmerkingen over de literatuur in een online forum, netjes georganiseerd en in de juiste context, dan dat mijn e-mailbox vol loopt (maar dat is een persoonlijke voorkeur).

Nadelen
Nadelen van het werken met een online discussieforum zijn:

1. Het plaats- en tijdsonafhankelijke karakter van een online forum betekent ook dat het even kan duren voordat er ritme ontstaat in de discussie. Het kan even duren voordat er gereageerd wordt, en de kans is aanwezig dat de reacties niet het antwoord opleveren waar naar gezocht werd.
2. Een discussie kan stil vallen doordat er weinig tot geen bijdragen van studenten worden gepost.
3. Het tegenovergestelde kan ook gebeuren waardoor er een onoverzichtelijke geheel van bijdrage ontstaat,  on- en offtopic door elkaar.
4. De non-verbale communicatie ontbreekt, belangrijk in een discussie. Het gebruik van smilies kan iets bijdragen, maar wordt niet altijd goed geintepreteerd door anderen.
5. De discussie kan gevoerd worden door een kleine, actieve groep studenten, waardoor de rest ‘meelift’ of zich niet geroepen voelt om bij te dragen. Dit proces versterkt weer de actieve groep studenten. Gevolg is dat er een eenzijdige discussie ontstaat tussen de zelfde mensen waardoor de leeropbrengst minder wordt.
6. Met een online discussieforum bereik je niet iedere student. Er zijn verschillende leerstijlen. Sommige studenten zullen echt beter gebaat zijn bij een actieve discussie tijdens een f2f-bijeenkomst.

Open source en eigenaarschap
Studenten zijn (mede-)eigenaar van de elo. Dit is ook een argument geweest om te kiezen voor Moodle, een open source applicatie. De elo heeft als doel het verbinden van de persoonlijke leeromgevingen van de student met die van de opleiding. De student is eigenaar van zijn persoonlijke leeromgevingen en daarom vinden we dat de student ook eigenaar moet  zijn van de elo. Een open source elo geeft de student meer ruimte om invloed uit te oefenen op de inrichting ervan, zodat deze het leren en studeren optimaal kan ondersteunen. Maar zoals gezegd: dit is een proces.

e-Moderatoren en eigenaarschap
De studiebegeleiders en de studenten (zij wisselen elkaar af) zijn e-moderatoren. Als moderator kun je een aantal interventies uitvoeren om de discussies in de juiste banen te begeleiden. Het is vanzelfsprekend dat moderatoren ‘aanwezig’ dienen te zijn en zich actief mengen in de dialoog. Dit lokt weer andere bijdragen uit, en uiteindelijk moet dit tot verdieping leiden. Een interventie die nu wordt toegepast is de focus op het reageren op stellingen in plaats van het posten van vragen/opmerkingen.

Ik doe dit ook regelmatig met mijn studenten op de lerarenopleiding. Ik voeg dan spelregels toe, bijvoorbeeld minimaal 1x reageren op de stelling met argumenten uit literatuur x en min. twee reacties op bijdragen van anderen. Bij deze groep doen we dat vooralsnog niet, zij zijn nl. mede-eigenaar van de elo, en moeten zelf inschatten het participeren in de elo hun het beste kan helpen bij de studie. Als studenten er voor kiezen om het niet te doen, dan is dat zo. We voeren eerst de discussie over hoe we de elo het beste kunnen inzetten, voordat we verdere afspraken kunnen maken.

Als begeleiders vinden we uiteraard wel dat alle studenten zoveel mogelijk moeten bijdragen, naar eigen kracht. We zijn van mening zijn dat het helpt bij het verwerken van de literatuur, er een  inhoudelijke verdieping van de theorie kan plaatsvinden met als gevolg een waardevolle f2f-bijeenkomst en het belangrijke communicatieve vaardigheden traint die bij de rolontwikkeling van een masterstudent horen. We vinden dat het een goede manier is om van elkaar te leren. We praten dan ook wel eens over of de bijdragen van de studenten niet moeten meenemen in de beoordeling of  afspraken te maken over quota. Vooralsnog maken we gezamenlijk  afspraken over vorm, mate van bijdragen en de kwaliteitsaspecten. Het zijn tenslotte studenten van de masteropleiding Leren & Innoveren.

Samenhang
Het belangrijkste leerpunt van de afgelopen periode bij het inzetten van een online discussieforum is dat het door alle betrokkenen moet worden gezien als een volwaardig onderdeel van de opleiding. Als er op de f2f-bijeenkomsten niet verder gebouwd wordt op de activiteiten in de fora, dan ontbreekt er samenhang. Dat motiveert niet om te participeren. De doelstellingen van de f2f-bijeenkomsten en die van de discussiefora moeten elkaar aanvullen.

Als e-moderator geef ik de studenten veel vrijheid om met elkaar uit te zoeken wat werkt en wat niet. Ik begeleid dit proces wel, maar dat moet zichtbaarder. Zo kan ik bijvoorbeeld op de f2f-bijeenkomsten aandacht schenken aan de forum-activiteiten en voorbeelden laten zien van bijdragen die werken (of niet) en op basis daarvan gezamenlijk afspraken te maken.

Door het schrijven van deze blogpost heb ik weer een aantal zaken opgefrist en ideeën gekregen om het proces verder te begeleiden.

Afbeelding: learning2share.blogspot.com

DIVERSE is the leading conference regarding all aspects of video and videoconferencing in education: teaching, research, management etc. This includes the convergence of these technologies with online technologies; the emergence of new possibilities such as “presence production” for learning, interactive television, virtual reality and computer games techniques, and handheld access to moving images.

Met o.a. Michael Wesch als keynote speaker.

Via collega en voorzitter van de DIVERSE, Pieter van Parreeren, de volgende oproep:

2ndCforProposalsDIVERSE2011

Mijn gedachten over de Kinect treft u aan in onderstaande bijdrage, met wat extra YouTube filmpjes. Op de TeachMeetNL presenteerde ik het  in de vorm van een Pecha Kuca. Dat had ik nog niet eerder gedaan. It showed. :) Mijn gestuntel kunt u via de livestream bekijken (met dank aan Pieter van Parreeren). Ik beloof beterschap. Onder de presentatie staan mijn aantekeningen.